naiftepki

Fotoğraf:Mustafa Yağcı, Ocak 2008 Karaköy
Soğuk bir Ocak ayı günü akşamüstü, ince ince kar yağıyordu.Eminönü ve Karaköy, alışık olmadığım kadar sakindi. Şehre çöken soğuk karanlıkta Galata Köprüsünden iki üç fotoğraf almak istedim, ellerim tutmuyordu.
Sonra yürüdüm köprüden aşağıya indim. Perşembe pazarı tarafı daha kuytuydu.Orada ne arıyordum? Neden o saatte oradaydım bilmiyorum. Sadece o tarafa doğru gittim.
Ellerim hala ceplerimde bile üşüyordu. Balıkçılar kalabalık değildi. Bir kaç kez önlerinde gidip geldim. Amacım balık almak da değildi.
Tam Karaköy alt geçide yöneldim ki, onu gördüm. Ellerim ısınmıştı.
Yaklaştım. O kadar kalabalığın içinde bana bakıyordu. Sonra biraz daha. Teleşlanmadı. Cesaretlendim. Huysuzlandı. Hüzünlüydü. Paslı bir korkuluk demiri üzerinde soğukta tek başınaydı. Arkada Galata Köprüsünün alt dükkanlarının ışıkları yanmaya başlamıştı. Mavi, mor, kırmızı.
Koca şehirde bu soğukta yalnızdı.Şehrin yalnızı.
Yanında diğer kuşlar yoktu. Belkide benden çekindiler kaçtılar. O kaçmamıştı. Yoksa hastamıydı. Hayata küsmüş ve vurdumduymaz mı olmuştu. Ben ona acımıyordum, o bu şehire direniyordu.
Yalnızlığı beni cezbetti. Ne olursa olsun dedim biraz daha adım attım ona doğru.Şimdi daha yakındım.Koca şehirde “iki yalnız” gözgöze geldik.Gülümsüyor gibiydi, yada bana acıyordu.
Vapura aceleyle koşanlar, ucuz hamsiyi alıp tranvaya yetişmek için acele edenler, otobüs bekleyenler,geceyi nasıl geçireceğini düşündüğü açık sokak çocukları. Hiçbiri onu görmüyordu bile. Ama onu ben gördüm.Oda beni.
Sadece o mu yalnızdı bu şehirde, yoksa onun farkına varamayan şehrin asıl yalnızlarını biraz daha yakından bakmak için mi oradaydı.
Şehrin yalnızlarını gözlemliyordu, milyonlarcasını.
Artık tanışmıştık. Biraz da bana “acele et” der gibiydi. Bir hatıra fotoğrafı ister gibi. Şehir yalnızı hatırası…
İstanbul’un yalnız insanları.
Şehrin yalnızları için…
05.01.2008
İstanbul
Not:ilk kez siteme kendi çektiğim fotoğrafı koyduğum için mutluyum.