İşte Okiş ve Ben tam kaçamaktayız.
Köyüm Armutlu’da en güzel dostum Okan namı diğer Okiş’i hatırladım birden. Benim güzel dostum, belki insanların en yalın düşüneni. Okan benim kardeşim, çünkü o beni çok seviyor. Okan tıbbi litratürde Down Sendromu denilen bir sorunla karşı karşı karşıya kalmış. Kendisinin önemli sorunları ve güçlükleri var. Ancak bu sorunları sevgiyle aşmış. Ona herkesin sevgisi var, annesi, babası, komşuları, caddeden geçen herkesin. Çünkü o herkese sevgi dağıtıyor.
Her köye tatile gittiğimde köyde belkide beni ilk karşılayan hep o olur. Bu kadar sevgiyle söylenen “kardeşim benim” sözünü belki hiç biriniz işitmememişsinizdir. Ama ben hep Okiş’den bunu işittim. Oraya gititğimde yanımdan ayrılmaz, hep sandalyesi benim yanımdadır. Küçük ve sessiz sözcüklerle benimle oldukça derin muhabbetlere dalar. Benden talepleri basittir. Benim olmadığımda hep camiye gider. Ben geldiğimde ise bir tek rakı atmak en önemli kaçamağıdır. Hatta önce mutlaka camiye gider, dönüşte ben evet dersem gizlice masanın altından rakısını yudumlar. Babası Ahmet’in bana bir şey söylemeyeceğini çok iyi bilir.
Okan dürüstlüktür. Okan sevgidir. Okan yalınlıktır. Okan insanlık ve kardeşliktir.
Okan’ı hatıryamadım ama çok sevdim….
bayağı kıskandım okiş”i yerinde olmak isterdim.